Annemiz başta her şeyi kendi yaptığını sanmıştı. Uykusuz gecelerde, hastalıklarımızda kendini çok çaresiz hissederken çarenin kendisi olduğunu göz ardı etmişti. Ona verilen görevin ötesinde, analizi bırakıp sistemi değiştirmeye kalkmıştı. Bunu bilinçli yapmamıştı elbette, ama iç sesi sürekli daha iyisini yapması gerektiğini empoze etmişti.

O bizi kodlamaya çalıştıkça aslında bizim onu kendimize kopyaladığımızı fark etti. Hatalarıyla, duruşuyla, düşünce yapısıyla… Hepsini kendimize aktarıyorduk. Bu fark ediş, onu sarstı. Çünkü sistemi anlamak yerine yönetmeye çalışmış, benlik duygusuyla yanlışa yönelmişti. Ve anladı ki; varoluşunun sebebini bulup, kendini tanımazsa çocuğuna doğru kodlar aktaramayacaktı.

Bunun üzerine kendi yolculuğuna başladı: Neydi, ne olmuştu, ne olacaktı? Sistem onu nasıl yönlendirmişti? Fark etti ki bazı konularda sistemi yanlış okumuş, kendini de hatalı kodlamıştı. Ve bu hatalı kodları ayıklamaya koyuldu. Bedeni alarm vermeye başlamıştı, ruhu ve bedeni aynı frekansta değildi. Bu uyumsuzluğu gidermek için derin bir araştırmaya girmesi gerekiyordu.

Kendi kodundaki büyük hataları temizledikçe bakış açısı değişti, bedeni hafifledi, ruhu vücuduyla uyumlandı. Yıllarca kendini duymayan, tanımayan annenin artık kendini bilmesi ona huzur verdi. Zamanla anladı ki: sistem zaten hatasız kodlanmıştı. En ince ayrıntısına kadar düşünülmüş ve işlevsel hale getirilmiş bir mucizeydi bu. Dünyaya gelişimiz de bu kusursuz planın bir parçasıydı.

Çocuğuna dünya kurmaya çalışan anne, böyle bir sistemin rastgele olamayacağını biliyordu. Onu planlayan ve tüm sıfatları üzerinde toplayan bir Yaratıcı vardı. Bu hakikati bilmek anneye güven verdi. Yapması gereken tek şey sisteme uymak, çocuğuna en doğru haliyle aktarmak ve kendi sürümünü en güncel hale getirmekti.

Başta çok kaygılı olan, tersine kodlar yazan anne, sonunda huzuru buldu. Çünkü anlamıştı: en doğru yol, bu muhteşem sistemin sahibine güvenmekti. Ve hayat yolculuğunda kainatın kodlarındaki anlamı aramaya karar verdi.